تداوم تهدید و باج‌خواهی؛ استراتژی جمهوری اسلامی در برابر واشنگتن
اقداماتی که از سوی مقامات رژیم ایران و دیپلمات‌های منطقه‌ای برای مقابله با آمریکا تشریح شده، ترکیبی از باج‌خواهی انرژی و تهدیدهای مستقیم است که همواره بخشی از «سیاست خارجی» جمهوری اسلامی بوده است!
جمهوری اسلامی در حال تشدید یک استراتژی تخریبی از تهدیدهای مختلف و تشدید حملات به کشتیرانی در خلیج فارس و دریای سرخ با هدف فشار اقتصادی بر بازار جهانی از طریق بالا بردن قیمت نفت است. هدف آشکار این رویکرد، تأثیرگذاری بر انتخابات میاندوره‌ای ایالات متحده در سوم نوامبر ۲۰۲۶ و اعمال فشار بر دولت دونالد ترامپ است. این اقدامات که از سوی مقامات رژیم ایران و دیپلمات‌های منطقه‌ای تشریح شده، ترکیبی از باج‌خواهی انرژی و تهدیدهای مستقیم را تشکیل می‌دهد و یادآور تاکتیک‌های مشابه و همیشگی جمهوری اسلامی در گذشته، از جمله حمله به سفارت آمریکا و گروگانگیری دیپلمات‌ها و کارمندان آن (۴ نوامبر ۱۹۷۹) در تهران است.
به گزارش روزنامه «واشنگتن‌پست»، رهبران جمهوری اسلامی روزهای باقیمانده تا انتخابات میاندوره‌ای آمریکا در ۳ نوامبر را پنجره‌ای حیاتی و تعیین‌کننده می‌دانند. مقامات رژیم ایران و دیپلمات‌های منطقه به این روزنامه گفته‌اند که تهران با پیش‌بینی کاهش حساسیت دونالد ترامپ به قیمت‌های بالای انرژی پس از انتخابات، در حال تشدید حملات به کشتی‌ها در تنگه هرمز است تا حداکثر «درد اقتصادی» را پیش از رأی‌گیری بر ایالات متحده وارد کنند.
دو مقام رژیم ایران، به شرط ناشناس‌ماندن، تأکید کردند که جمهوری اسلامی روی انتخابات میاندوره‌ای متمرکز است و این بازه زمانی را برای اعمال اهرم فشار بر ترامپ حیاتی می‌بیند. به گفته‌ی این دو مقام، هدف جمهوری اسلامی «تنبیه» ترامپ در این انتخابات است؛ مشابه تأثیری که بحران گروگانگیری سفارت آمریکا در تهران بر کارزار انتخاباتی جیمی کارتر در سال ۱۹۸۰ گذاشت.
یک دیپلمات عرب و یک دیپلمات غربی این مقایسه را تأیید کرده‌اند. دیپلمات عرب گفت: «آنها فکر می‌کنند می‌توانند یک ریاست جمهوری را به زمین بزنند.»
نتیجه‌ی این استراتژی، افزایش چشمگیر حملات روزانه به کشتیرانی بین‌المللی در تنگه هرمز بوده است. همزمان با عملیات گسترده‌ی نیروهای آمریکایی برای تسهیل و حفاظت از تردد کشتی‌ها (شامل لایه‌هایی از جت‌های جنگنده، پهپادها و نیروهای عملیات ویژه)، رژیم ایران حملات را به سطحی رسانده که از روزهای ابتدایی جنگ بی‌سابقه است.
طبق گفته‌ی یک مقام غربی، حملات جمهوری اسلامی در ماه سپتامبر بطور متوسط حدود ۳۰ مورد در هفته بوده و تا کنون در این ماه بر اساس داده‌های عملیات تجارت دریایی بریتانیا، بیش از ۲۰ کشتی هدف قرار گرفته‌اند که یکی از آنها غرق شده است.
با وجود این افزایش حملات، آمریکا موفق شده جریان نفت از خلیج فارس را به شکل چشمگیری افزایش دهد. داده‌های شرکت «کپلر» نشان می‌دهد صادرات نفت از میانه‌ی اوت تا اواخر سپتامبر در برخی روزها به سطح پیش از جنگ نزدیک شده است.
با این حال، آمنه بکر رئیس بخش انرژی خاورمیانه در «کپلر» می‌گوید، هزینه‌ها و ریسک‌ها همچنان بالاست و تنش منطقه‌ای حدود ۳۰ دلار به قیمت هر بشکه نفت اضافه می‌کند. وضعیت به هیچ وجه به شرایط پیش از جنگ بازنگشته است.
رسانه‌های دولتی و نیمه‌رسمی جمهوری اسلامی به شدت انتخابات میاندوره‌ای آمریکا را از نگاه تحلیلی خود پوشش می‌دهند. همچنین بطور مداوم در برنامه‌های تلویزیونی قیمت انرژی را رصد و تحلیل می‌کنند که چگونه شکست جمهوریخواهان می‌تواند توانایی ترامپ برای ادامه جنگ در نیمه‌ی دوم دوره‌اش را محدود کند.
علاوه بر برنامه‌های تلویزیونی، در روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های حکومتی نیز روزانه اخبار و تحلیل‌هایی منتشر می‌کنند که در آنها به نظرسنجی‌های مربوط با دونالد ترامپ پرداخته شده است.
رسانه‌های حکومتی استدلال می‌کنند که شکست جمهوریخواهان به نفع رژیم ایران خواهد بود، زیرا ترامپ را با خطر استیضاح مواجه می‌کند و اجرای جنگ را دشوارتر می‌سازد. در سرمقاله ماه گذشته خبرگزاری «فارس» (وابسته به سپاه پاسداران) آمده است که ترامپ که وعده‌ی پایان جنگ‌ها را داده بود، ولی با آغاز جنگ علیه جمهوری اسلامی حزب خود را چند قدم به شکست نزدیک‌تر کرده است.
فراتر از انتخابات میاندوره‌ای، جمهوری اسلامی در تلاش است با حملات بیشتر به کشتی‌های تجاری، از آن به عنوان یک اهرم در مذاکرات برای پایان دادن به جنگ نیز استفاده کند. یک دیپلمات غربی گفت، با توجه به بحران عمیق اقتصادی و انزوای فزاینده، نگرانی در داخل رهبران رژیم ایران وجود دارد که ظرف ماه‌ها قادر به پرداخت حقوق نیروهای امنیتی نباشد.
آخرین دیدار سطح بالا میان واشنگتن و مذاکره‌کنندگان رژیم ایران در سپتامبر گذشته در سازمان ملل بود؛ پیشنهادها رد و بدل شد اما آنها درخواست آمریکا برای امتیاز هسته‌ای اولیه را رد کردند، هرچند برخی رهبران جمهوری اسلامی برای توافق پیش از انتخابات میاندوره‌ای آمریکا تلاش کرده بودند.
از سوی دیگر، دبیر «امنیت ملی» رژیم ایران، محسن رضایی، در مصاحبه با پرس‌تی‌وی، شبکه انگلیسی‌زبان رژیم ایران گفت: «جمهوری اسلامی هر شب پنج یا شش کشتی را هدف قرار می‌دهد و تهدید کرد در صورت ازسرگیری جنگ تمام‌عیار، زیرساخت‌هایی فراتر از اهداف قبلی از جمله کابل‌ها، مراکز داده و مراکز هوش مصنوعی منطقه را هدف قرار خواهند داد.»
در راستای تهدیدهای همیشگی و تبلیغاتی جمهوری اسلامی، عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، نیز در پاسخ به پیام رئیس‌جمهور ایالات متحده مبنی بر «تمام کردن کار» در صورت عدم تسلیم رژیم ایران، در شبکه‌ی اجتماعی ایکس طی پیامی نوشت: «دفعه‌ی پیش که خواستید کار را تمام کنید، [رژیم] ایران حتی قوی‌تر بیرون آمد. می‌خواهید دوباره شانس‌تان را امتحان کنید؟ بفرمایید. اما مراقب باشید؛ ما هم کارهای ناتمام داریم.» این اظهارات که ساعاتی پس از حمایت ترامپ از بنیامین نتانیاهو صادر شد، تهدیدی مستقیم تلقی می‌شود.
تهدید عباس عراقچی و ادعای قوی‌ترشدن جمهوری اسلامی از سوی او در حالیست که در طول جنگ چهل روزه، ایالات متحده بالغ بر بیست‌هزار هدف نظامی را در هم کوبید و با اعمال محاصره‌ی سخت بنادر، فشارهای اقتصادی و بستن تنگه هرمز از فروش نفت رژیم ایران جلوگیری کرده است.
استراتژی باج‌خواهی و تهدیدات رژیم ایران امر تازه‌ای نیست، اما در چارچوب جنگ جاری از اواخر فوریه ۲۰۲۶ در اشکال دیگر اجرا شده و ادامه یافته است. مقامات جمهوری اسلامی پیشتر به رویترز نیز گفته بودند که با تغییر تاکتیک حملات (از جمله فراتر از تنگه هرمز، در آب‌های نزدیک قطر و امارات) قصد دارند تلاش‌های آمریکا و متحدانش برای کاهش قیمت نفت را ناکام بگذارند و این را «بازی شطرنج» توصیف کرده بودند.
در مجموع، کمپین هماهنگ تهدید و باج‌خواهی بقایای جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که آنها از حمله به کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز، تهدیدهای مداوم لفظی و فشار بر قیمت انرژی ابراز قدرت می‌کنند. هدف، نه تنها تأثیر بر نتیجه‌ی انتخابات میاندوره‌ای، بلکه ایجاد بازدارندگی بلندمدت برای دولت‌های آینده‌ی آمریکا است.
با این حال، ایالات متحده تلاش‌هایی برای محافظت از کشتیرانی و کاهش قیمت‌ها انجام داده؛ تشدید حملات حاکی از آن است که جمهوری اسلامی از انرژی جهانی به عنوان سلاح سیاسی و دفاعی استفاده می‌کند.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.