Verfilming ‘Tegenwoordig heet iedereen Sorry’ haalt niet het niveau van gelijknamige roman

Haar te afwezige vader noemt haar onhandelbaar. Haar te aanwezige moeder noemt haar een kind met een handleiding. Dat is tactloos noch correct, en het giet olie op het vuur. Alsof het nog niet lastig genoeg is met de aanhoudende hittegolf en de alarmsignalen over smeltende ijskappen. Geen wonder dat de dertienjarige Bianca nukkig is, soms ontploft en zich soms verstopt achter de kippenhokken of verdwijnt in haar rijke verbeelding.

Maar misschien is dat toch niet het beste idee als je lievelingsactrice uit je lievelingssoap op bezoek komt. Wie weet ziet ze je wel staan? Of moedigt ze je met haar openheid en bravoure aan om je plek in te nemen.

'Niet elke dagdroom, elk soapfragment of elke fantasie overtuigt. Wat meer opnametijd had de stroefheid van sommige dialoogscènes wellicht kunnen wegmasseren'

Filmrecensent

De film Tegenwoordig heet iedereen Sorry biedt een unieke kans om de wereld eens te zien (en te beleven) door de ogen van een dertienjarig meisje dat zich, net als zoveel leeftijdsgenoten, ongezien en onbegrepen voelt en elke emotie dubbel zo hard ervaart.

We kunnen de film iedereen aanraden, maar zeker vaders, ouders en dertienjarigen.

Dat het gelijknamige boek van Bart Moeyaert nu pas verfilmd is, verbaast wel én niet. Het verbaast omdat internationaal bekend is hoe goed die man kan schrijven. Het verbaast niet omdat er in dit land slechts sporadisch in films voor en over jongeren wordt geïnvesteerd, én omdat het best moeilijk is om zijn boeken naar film te vertalen. Ze draaien niet om de plot. Het zijn zijn zinnen en beelden die je meevoeren en je het gevoel geven dat je Bianca bent.

Dat hoge niveau haalt de film niet, maar mag je dat wel verwachten?

Ook regisseur Frederike Migom uit Molenbeek en hoofdrolspeelster Lisa Vanhemelrijck uit Schaarbeek brengen de onbegrepen Bianca behoorlijk dichtbij.

Net als in Binti kiest Migom voor een kleurrijke stijl met veel ruimte voor verbeelding. Maar niet elke dagdroom, elk soapfragment of elke fantasie overtuigt. Wat meer opnametijd had de stroefheid van sommige dialoogscènes wellicht kunnen wegmasseren. Soms lijkt de film zelf wat verlamd door de aanhoudende hitte, of lijkt hij niet goed te weten waar hij naartoe wil.

Maar dat is detailkritiek. Tegenwoordig heet iedereen Sorry hoeft tegen niemand sorry te zeggen.