Kunstenares Lupe Arens verwerkt fascinatie voor gebruinde huid in expo Sunny Sally

Arens is al langer gefascineerd door de manier waarop vrouwen en hun lichaam worden afgebeeld. Voor haar afstudeerproject The First Sin maakte ze een kortfilm over de representatie van het vrouwelijk lichaam in de filmgeschiedenis. Voor Sunny Sally zoomt ze in op één specifiek schoonheidsideaal: de gebruinde huid.

Haar fascinatie voor 'tanning culture' werd onder meer gevoed door reality-tv. Daar zag ze hoe een diep gebruinde huid voor sommige vrouwen bijna een doel op zich wordt. Ook op sociale media ziet ze hoe ver mensen daarin kunnen gaan.

Die grens tussen aantrekkelijk en bevreemdend loopt als een rode draad door haar werk. Arens zoekt bewust naar beelden en materialen die er op het eerste gezicht mooi uitzien, maar tegelijk iets ongemakkelijks of duisters hebben.

Toch wil ze de bezoeker niet met een belerende vinger wijzen op de gevaren van schoonheidsidealen. Sunny Sally moet volgens Arens in de eerste plaats ook entertainen. “Ik probeer het thema altijd op een lichtere manier te tonen. Zodat mensen die de tekst bijvoorbeeld niet willen lezen of gewoon langskomen, toch voldoende zien om geprikkeld te geraken.”

‘Is het echt jouw keuze?’

Achter die toegankelijke en soms humoristische laag zit wel een kritische vraag. In een samenleving waarin we dagelijks overspoeld worden door beelden, worden schoonheidsidealen volgens Arens steeds makkelijker overgenomen.

“Iedere vrouw of elke persoon heeft uiteindelijk de keuze om met haar of zijn lichaam te doen wat hij of zij wil, daar sta ik echt achter”, zegt ze. “Maar voor mij gaat het meer over de vraag: Waar komt dat ideaal vandaan? Ga er niet gewoon vanuit dat het jouw keuze is. Is het echt jouw keuze?”

Volgens Arens hoeft het daarbij niet problematisch te zijn om toe te geven dat je beïnvloed wordt. “Er is geen probleem om te zeggen: ik heb me laten beïnvloeden. Maar probeer daar eerlijk over te zijn. Het gaat om zelfinzicht.”

Wanneer een schoonheidsideaal volgens haar ongezond wordt, is moeilijker vast te leggen. “Ik denk: het blind worden voor je eigen uiterlijk. Niet meer zien hoever je eigenlijk al bent gegaan.”

Tegelijk wil ze daar geen universele grens voor bepalen. “Dat is ook heel subjectief. Ik kan niet per se oordelen. Wat ik wel probeer te doen, is altijd die vragen terug oproepen.”

Slechts drie werken

Voor haar eerste solotentoonstelling koos Arens bewust voor een beperkt aantal werken. Sunny Sally bestaat uit drie installatiewerken, aan de tentoonstelling werkte ze ongeveer zes maanden.

“Ik denk dat je voor een solotentoonstelling zo nauw en specifiek mogelijk mag gaan”, zegt ze. “Vanaf het moment dat je een onderwerp hebt, kun je het weer uitbreiden.”

Arens heeft naar eigen zeggen een voorkeur voor tentoonstellingen die niet overladen zijn met verschillende thema’s en indrukken. “Je hebt drie dingen die al genoeg prikkels met zich meebrengen. Dan laat je ook ruimte voor de toeschouwer om zelf na te denken.”

*tekst gaat verder onder foto

Twee Brusselse kunstwerelden

Ook de plek waar Sunny Sally te zien is, speelt voor Arens een rol. Ze ziet de Brusselse kunstwereld als een plaats waar verschillende scènes naast elkaar bestaan, van DIY en performance tot meer traditionele en gepolijste kunst.

Voor de tentoonstelling werkte ze samen met galerist Harry-Seydou Prévot, met wie ze naar eigen zeggen ook een brug slaat tussen de Nederlandstalige en Franstalige Brusselse kunstwereld. “Hij is vooral geconnecteerd met Franstalig Brussel, ik met Nederlandstalig Brussel. Het is een leuke opportuniteit om die twee werelden samen te brengen.”

Sunny Sally is te zien in galerie Harry-Seydou tot 28 oktober