Błyskawiczna operacja "Vivaldi". Ukraińcy odzyskują teren

Według ukraińskiego dowództwa, w ciągu kilku dni odzyskano kolejne 51 km kwadratowych. Od początku operacji daje to łącznie 176 km kw. terenu, który całkowicie znalazł się pod ukraińską kontrolą. Co znaczące, Rosjanie niezbyt intensywnie próbują odzyskać inicjatywę. Atakują nie tylko małymi siłami, ale również z dość niską częstotliwością. 29 września Rosjanie przeprowadzili siedem ataków w rejonie ukraińskiej operacji. Walczyli m.in. w rejonie Szijkiwki, Nowoseliwki, Zaricznego, Drobyszewa i Dibrowy. Następnego dnia rosyjskich szturmów było już dziewięć. Ukraińcy nie tylko skutecznie odparli ataki, ale jednocześnie prowadzili własne działania na północ i północny wschód od Łymania.

Nowa taktyka

Sama trzecia faza "Vivaldi" różniła się od wcześniejszych sposobem prowadzenia natarcia. Ukraińcy próbowali najpierw zmusić Rosjan do przesunięcia odwodów. W rejonie Szandryhołowego i Zielonej Doliny prowadzili działania pozorowane, sugerujące, że właśnie tam rozpocznie się główne uderzenie. Rosjanie mieli zareagować zgodnie z tym założeniem i skierować w ten rejon dodatkowe siły. Wtedy główne natarcie ruszyło na Nowe.

Miejscowość leży na wzgórzach, a jej zajęcie poprawiło położenie Ukraińców na tym odcinku. Kontrola nad wzniesieniami ułatwia obserwację okolicy, utrzymanie kontroli ogniowej nad nią i utrudnia Rosjanom odbudowanie wcześniejszej linii obrony. Zaskakująca była przy tym łatwość, z jaką Rosjanie oddali te pozycje. Teraz nieudolnie próbują je odzyskać. Jak dotąd, bez powodzenia.

Problemem pozostaje logistyka. Ukraińcy starają się izolować pole walki, wykorzystując drony i artylerię do atakowania rosyjskich stanowisk dowodzenia, tras zaopatrzenia i miejsc koncentracji wojsk. Ogranicza to możliwości szybkiego wzmacniania oddziałów walczących pod Łymaniem.

Widać to również w porównaniu z sąsiednimi odcinkami frontu.

29 września na kierunku konstantynowskim odnotowano 20 rosyjskich ataków, a dzień później już 28. Walki obejmowały m.in. Aleksijewo-Drużkiwkę, Nowoseliwkę, Rozkiszne, Stepanówkę, Torećke, Wilne i Kuczeriw Jar. Na kierunku pokrowskim Rosjanie przeprowadzili odpowiednio 14 i 17 ataków.

Rosyjskie spowolnienie

Jednocześnie rosyjska ofensywa w skali całego frontu wyraźnie zwolniła. W pierwszych sześciu miesiącach 2026 r. rosyjskie wojska zajęły lub weszły w szarą strefę na około 623 km kw. W analogicznym okresie 2025 r. było to około 2190 km kw. Rosjanie uzyskali więc niespełna jedną trzecią obszaru zdobytego w pierwszej połowie poprzedniego roku.

Wiosną pojawiły się nawet miesiące, w których bilans terytorialny był dla Rosjan ujemny. Według danych Instytutu Studiów nad Wojną w kwietniu stracili netto około 116 km kw. kontrolowanego terenu, a w maju około 280 km kw. Analitycy zastrzegali przy tym, że część zmian wynikała z przeklasyfikowania terenów wcześniej zaliczanych do szarej strefy, które ostatecznie znalazły się pod całkowitą kontrolą Ukraińców.

Nie oznacza to więc, że Rosjanie fizycznie wycofali się ze wszystkich tych obszarów. Na niektórych po prostu prowadzili wypady, aby zaznaczyć swoją obecność czy przeprowadzić rozpoznanie bojem.

Jeszcze ciekawsze są najnowsze dane sumujące wszelkie tegoroczne zdobycze do 19 września. Według metodologii ISW od początku roku Rosjanie faktycznie kontrolowali 147,7 km kw. nowego terenu. Po doliczeniu obszarów szarej strefy, na których prowadzili infiltrację, było to łącznie 718,8 km kw. W tym samym czasie Ukraińcy odzyskali co najmniej 972,56 km kw. terenu kontrolowanego wcześniej przez Rosjan lub znajdującego się w szarej strefie.

Nowe technologie

W trzeciej fazie operacji Ukraińcy wykorzystali także kolejne rozwiązania programu "Armia Robotów". Do atakowania rosyjskich umocnień skierowano m.in. przebudowane na bezzałogowce transportery BTR-60. Stare pojazdy wyposażono w zdalne sterowanie i duże ładunki wybuchowe umieszczone w przedziale desantu, zamieniając je w jednorazowe platformy do niszczenia pozycji przeciwnika.

BTR-60 powstał pod koniec lat 50. i na początku lat 60. XX wieku. Waży około 10 ton. Dziś jego opancerzenie i uzbrojenie nie pozwalają na skuteczne wykorzystanie w bezpośredniej walce, ale właśnie masa, konstrukcja i zdolności terenowe stały się jego zaletami. Taki transporter może przewieźć znacznie większy ładunek niż małe roboty lądowe. 3. Korpus poinformował, że eksplozja użytych BTR-60 miała siłę porównywalną z bombą szybującą.

Dla Ukrainy robotyzacja jest już wręcz koniecznością. Armia odczuwa coraz większe braki osobowe, a możliwości dalszej mobilizacji są ograniczone. Rosja ma większe rezerwy, ale ich wykorzystanie wymagałoby kolejnej decyzji Kremla o mobilizacji, której rosyjskie władze starają się uniknąć. Dlatego na froncie Rosjanie nie zawsze są w stanie odpowiedzieć na ukraińskie działania odpowiednią liczbą żołnierzy. Stąd obecnie Ukraińcy przejęli inicjatywę na większości odcinków frontu.